fbpx

Το υπόγειο - Φ. Ντοστογιέφσκι | BOOKTUBE

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ, ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΦΙΟΝΤΟΡ - DOSTOJEVSKIJ FEDOR _

Απόσπασμα από το βιβλιό του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι Το Υπόγειο 

Είμαι άρρωστος... Είμαι κακός. Δεν είμαι καθόλου ευχάριστος. Νομίζω πως έχω μια αρρώστια του ήπατος. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτα και δεν ξέρω απο τι ακριβώς υποφέρω. Αν κι εκτιμώ πολύ τους γιατρούς και την ιατρική, δεν πάω να με κοιτάξουν, και δεν πήγα ποτέ γιατί είμαι φοβερά προληπτικός, ή τουλάχιστον τόσο, που δεν πιστεύω στην ιατρική. (Η μόρφωσή μου δε θα 'πρεπε να μου επιτρέπει να είμαι προληπτικός, ωστόσο είμαι.)

Οχι, αν δε φροντίζω για τον εαυτό μου, το χάνω από πείσμα μόνο. 'Ισως δεν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό. Ε λοιπόν, εγώ το καταλαβαίνω. Δε Θα μπορούσα βέβαια να σας εξηγήσω από πού προέρχεται το πείσμα μου. Καταλαβαίνω πολύ χαλά πως μη φροντίζοντας να γιατρενιώ, δεν κάνω κακό οε κανέναν, αίπε και στους γιατρούς. Και καλύτερα από κάθε άλλον στον κόσμο ξέρω πως μόνο τον εαυτό μου βλαπτω. Αδιάφορα από πείσμα δε για-τρεύομαι. Είναι αρρώστια του ήπατος. Ας είναι ό,τι Θέλει, ας γίνει και χειρότερα ακόμη! Είναι πολύς καιρός, καμιά εικοσαριά χρόνια, που ζω έτσι, και είμαι τώρα σαράντα χρονών. Παλιά ήμουν δη-μόσιος υπάλληλος, μα παραιτήθηκα. 'Ημουν υπάλληλος ευερέθιστος και τραχύς, κι ευχαριστιόμουν να 'μαι τέτοιος. Γιατί μην παίρνοντας φιλοδωρήματα, από κάτι έπρεπε να πληρωθώ. (Το αστείο αυτό δεν είναι και τόσο σπουδαίο, δε Θα το παραλείψω όμως. Γράφοντάς το Θαρρούσα πως θα το βρουν πολύ έξυπνο, μα τώρα βλέπω πως δεν είναι παρά ένας ελεεινός φανφαρονωμός και γι αυτό δεν το παραλείπω.) 'Οταν έρχονταν στο γραφείο μου άνθρωποι να ζητήσουν πληροφορίες, τους έδειχνα μεμιάς τα δόντια κι ένιωθα ανείπωτη ευχαρίστηση, άσο λίγη και να 'ταν η στενοχώρια που προξενούσα στον άλλον, όπως συνέβαινε τις περισσότερες φορές. Συνήθως ήταν άνθρωποι δειλοί, είχαν την ανάγκη μου. Μα ανάμεσα στους μιχροαφεντάδες ήταν κι ένας αξιωματικός που δεν μπορού-σα να τον υποφέρω. Ηθελε και χαλά να σέρνει τη σπάθα του μ' έναν κράτα ανυπόφορο. Του κήρυξα τον πόλεμο δεκαοχτώ ολόκληρους μήνες και στο τέλος κατόρθωσα να τον νικήσω• έπαψε να κάνει θόρυβο. Αυτό βέβαιο είναι ανάμνηση της νεανικής Νου ηλικίας. Ξέρετε όμως, κύριοι, το βασικά λόγο της κακής Νου διάθεσης; Είναι πολύ στχαμεράς. κάθε φορά, ακόμη Κι όταν έπαιρνα φονρχιαΝένος το καπέλο μου κι έφευγα, ομολογούσα κατόπιν στον εαυ-τό μου, πράγμα που μ' έκανε να ντρέπομαι, άτι όχι μόνο δεν ήμουν τόσο κακός, μα ότι δε Θύμωνα και καθόλου από μέσα μου. 'Εκανα τον μπαμπούλα στους άλλους για να διασκεδάσώ.' Αφριζα, μα ο παραμικρός γλυκός λάγος, ένα φλιτζάνι τσάι, αρκούσαν να με ησυχrtσοω. Η σκέψη αυτή με συγκινούσε, αν και κατόπιν, μήνες ολόκληρους μάλιστα, έτριζα τα δόντια μου Κι έχανα τον ύπνο μου, τόσο θύμωνα με τον εαυτό μου. Τέτοιος ήμούν. Λέγοντας πιο πριν πως ήμουν κακός υπάλληλος, κατηγόρησα άδικα τον εαυτό μου, έλεγα ψέματα από πείσμα. 'Οχι, το 'χα διασκέδαση να κοροϊδεύω τους ανθρώπους, και προπαντός τον αξιωματικό. Ποτέ δεν ήμουν πραγματικά μοχθηρός. Ανακάλυπτα πάντοτε μέσα μου ένα σωρό αντιφατικά στοιχεία. Τα 'νιωθα να βράζοω, και ήξερα πως θα 'θελαν να μείνουν εκεί σ' ύλη μου τη ζωή και πως ζητούσαν να βγουν έξω. Μα δεν το επέτρεπα αυτά. δεν άφηνα να το κάνουν, δεν ήθελα να φανερωθούν. Με βασάνιζαν, τόσο, που μ' έκαναν να ντρέπομαι• θα μπορούσαν και σπασμούς να μου φέρουν, Κι έλεγα, φτάνει πω. Α. φτάνει πω! 'Ισως να φαντάζεστε, κύριοι, ότι νιώθω κάποια μετάνοια κι ότι, κατά κάποιο τρόπο, θέλω να δικαιολογηθώ.. Είμαι σίγουρος πως το νομίζετε... Σας δωβεβαιώνω όμως ότι δε δίνω πεντάρα αν m νομίζετε ή όχι. 'Οχι μόνο δεν μπόρεσα να γίνω κακός, μα δεν μπόρεσα να γίνω τίποτέ ουτε κακός, ούτε τυτστένως, ούτε τίμιος, οίκε ήρωας ή ένα τόσο δα ζωύφιο. Τώρα περνώ τα τελευταία χρόνια της ζωής μου εξοργωμένq απ' τη σαρ-αστική και τιποτένια αυτή παρηγοριά, πως ένας έξυπνος άνθρωπος δεν κατορθώνει ποτέ να πετύχει στον προορισμό του, μόνο ένας ηλίθιος m καταφέρνει. Μάλιστα, κύριε, ο άνθρωπος του δέκατου ένατου αιώνα έχει την ηθι-κή υποχρέωση να γίνει ένα τίποτα, γιατί ο άνθρωπος της όράσης είναι γενικά ένα περιορισμένο πνεύμα. Σ αυτό κατέληξα ύστερα από σαράντα χρόνων πείρα. Είμαι σα-ράντα Χρόνων τώρα, και σαράντα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή• είναι πια γέρος ο άνθρωπος. Να ζήσει κανείς περισσότερα είναι άσεμνο, εξειπελιατικό, ανgθιχο. Ποιας θα μπορούσε να ζήσει παραπάνω από σαράντα χρόνια; απαντήστε ειλικρινά, τίμια! Θα σας το πω εγώ: οι ηλίθωι ή α παλιάνθρωποι. Θα m πω κατάμουτρα σ' όλους τους γέρους, σ' όλους εκείνους τους σεβάσμιονς γέρους, στους μφΧομυρω!ους γέρους με τ' ασημένια μαλλιά. Θα το πω σ' όλο τον κόσμο, κι έχω το δικαίωμα να το χάνω, γιατί θα ζήσω κι εγώ ώς τα εξήντα. 'Ως m εβδομήντα! 'Ως τα ογδόντα! Περιμένετε, αφήστε με να πάρω ανάσα:! Θα νομίσετε ίσως, κύριοι, ότι Θέλω να σας χάνω να γε-λάσετε. Κάνετε λάθος. Δεν είμαι τόσο εύθυμος όσο φαντάζεστε, ή ίσως φανταστήκατε. λλλωστε, αν όλη αωτή η φλυαρία μου σας πειράζει οτα νεύρα (και το νιώθω πως σας πειράζει), και με ρωτήσετε ποιος είμαι, θα σας απα-ντήσα πως είμαι δημόσιος υπάλληλος ογδόης τάξεως. 'Εγινα δημόσιος υπάλληλος για να κερδίσω το ψωμί μου• και μόνο γι' αυτό. Ωστόσο, τον περασμένο Χρόνο, όταν κάποιος μακρινός μου συγγενής μού άφησε κληρονομιά έξι χιλιάδες ρούβλια, έσπεύσα να παραιτηθώ παίρνοντας τη σύνταξή μου, τω αποσύρθηκα στη γωνιά μου. Έμενα και πριν εκεί, στη γωνιά μου, μα τώρα κάθισα για τα χα-λά. Το δωμάτιό μου είναι θλιβερό, άθλιο, και βρίσκεται στην άκρη της πόλης. 'Εχω κι έναν υπηρέτη, έναν ηλίθιο και κακόβουλο χωριάτη που κάνει τη ζωή μου σωστό μυριύριο. Μου λέει πως το κλίμα της Πετρούπολης δεν αξίζει τίποτα και πως η ζωή είναι πολύ ακριβή για το ισχνό μου εισόδημα. Το ξέρω, και μάλιστα καλύτερα απ' όλους αυτούς τούς καλούς και έμπειρούς συμβουλάτορες, καλύτερα απ' όλους εκείνούς που κουνούν με σοφία το κεφάλι τούς μα εξακολουθώ να μένω στην Πετρούποληδε Θα την αφήσω! Δε Θα την αφήσω, γιατί... Ε, στο κάτω κάτω, δεν έχει καμία σημασία αν θα την εγκαταλείψω ή όχι. Κι έπειτα, για ποιο Θέμα μιλάει ένας καθωσπρέπει άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση; Απάντηση: για τον ίδιο τον τον εαυτό. Θα μιλήσω λοιπόν για μένα.

Related Posts

Κάνε εγγραφή για να λαμβάνεις παροιμίες

Κύλιση στην Αρχή

Booktube®